Nasubukan Mo Na Bang Magmahal?

Isang aspeto ng pagiging isang tao ay ang kapasidad nitong magmahal. Ito ay biyaya ng Diyos sa bawat isa upang ipadama na tayo ay galing sa Kanya na Siyang bukal ng tunay at wagas na pagmamahal. Subalit minsan, bilang tao, mahirap maunawaan ang pagmamahal sapagkat iba-iba ang kahulugan nito batay sa sitwasyon at batay sa taong pumapaloob dito.

            Minsan naisip ko diba positibo ang pagmamahal? Ngunit bakit kadalasan ang pagmamahal ay ikinakabit sa salitang sakit, paghihirap, at sakripisyo? Bakit pagnagmamahal kaylangan may masaktan? Bakit kapag nagmamahal kaylangan nahihirapan? Bakit kapag nagmamahal kaylangan may sinasakripisyo? Mahirap maintindihan pero ito ang natural na proseso ng buhay. Magiging matagumpay at matatag kapag dumaan sa pagsubok ang isang sitwasyon. Dito tayo sinusubakan ng Diyos na gawing dalisay ang ating nararamdaman. Ito ang patunay na ang isang bagay ay kaylangang paghirapan upang mas makita ang halaga na maghahatid sa positibong buhay.

            Wala naman talagang “forever.” Lahat ay may katapusan at ito ang reyalidad ng buhay. Kasama sa maaaring matapos ay ang pagmamahal. Ngunit kung ito ay ating pagiisipang mabuti, hindi ba’t mas magandang makita ang positibong aspeto sa salitang “ walang forever?” Hindi ba mas maganda na makita natin na may “Once upon a time” kaysa makita natin ang sakit ng reyalidad ng may katapusan ang lahat? Na may simula na nagbibigay sa atin ng pag-asang kahit papaano natuto tayong magmahal sa paraang alam natin. Hindi naman talaga importante na matatapos ang lahat. Ang importante anong pagmamahal ang ginawa mo hanggang ikaw ay nabubuhay. Sabi nga ng isang kasabihan “love is not a destination, it’s a journey.”

            Tao ang magsasabi kung ang pagmamahal na kanyang pinagdadaanan ay nakakatulong sa kanya o nakakasama sa kanya. Tao ang magpapasya kung ang nararamdaman ba niya ay sumaya siya sa sandaling panahon, o pagdudusahan nya ang mga sandaling sana ay naging masaya siya. Pero kung susuriin nating mabuti, may mga aspeto naman talaga na kaylangang ikonsidera kung ikaw ay nagmamahal. Mga aspetong magdidikta kung ang nararamdaman mo ay tama o kaylangan mo ng itigil. Nandiyan ang katayuan sa buhay, edad, prinsipyo, relihiyon, at sitwasyon.

            Nawa ay makita natin ang halaga ng pagmamahal sa kapwa na unang ipinadama sa atin ng Diyos. Pagmamahal na walang hinihintay na kapalit. Pagmamahal na tama, dalisay, at positibo. Kaya bilang tao, nararapat na ang pagmamahal na ito ay maibahagi natin sa isa’t isa. Ang pagmamahal na nagdidikta sa atin kung sino tayo at kung ano ang mga bagay at aspeto ng buhay na kaylangan nating pahalagahan. Sa huli, tatlong bagay lang ang mananatili, pananampalataya, pagasa, at pagmamahal. Pero ang pinakadakila at pinakahigit sa lahat ay ang pagmamahal. Ikaw... Nasubukan mo na bang magmahal?

An Open Letter to Eunica

May 10, 2014

Pre-Mother’s Day Letter

Dear Mommy Eunica,

Happy Mother’s day!

Magluto. Magpaligo. Malinis ng bahay. Maglaba. Magayos nang damitan. Mamalangke. Magbayad ng bills. Magplantsa. Magwork sa odesk. Maglinis ng bottles ni Athena. Magtimpla ng gatas. Magayos ng kwarto. Intindihin si Titan at Athena.

Salamat sa pag-aalaga at pagmamahal na ibinibigay mo at ibibigay mo pa sa amin ni Baby. Tunay nga na ang pagmamahal ng isang ina ay hindi matutumbasan ng kahit na anong bagay sa mundo.Ang isang ina na tulad mo ay isang biyaya na galing sa Diyos. Kaya nagpapasalamat ako dahil binigyan Niya ako ng isang asawa na makakasama ko habang buhay at isang mapagmahal na ina kay Athena.

Hinding hindi ko makakalimutan noong unang beses tayong naging magulang. Noong araw na ipinanganak mo si Athena. Labis akong nagalala sayo noon dahil yun yung unang beses na nakita kitang nakahiga sa hospital bed, walang malay, naka-dextrose at naka-catheter. Hindi kita matingnan nun dahil ayokong nakikita kitang nasasaktan o nahihirapan. Pero lumaban ang aking nararamdaman noong nakita ko si Athena na mahimbing na nakahiga sa neo-natal room. Nagpapasalamat ako sayo sa pagtitiis, sa pagdidisiplina, at pagtitiyaga sa pagaalala sa kanya nang siyam na buwan. Sabi ko nga sayo diba kung ako yung mabubuntis hindi ko kaya yung pinagdaanan mo. Alam ko mahirap yun kaya proud ako sayo. You’re such an excellent Mom to Athena.

Marami pa tayong pagdadaanan. At naniniwala ako na hindi ka lang isang beses magiging Mommy hehehe. Pero kung dadating yung oras na susuko ka na, sana kumapit ka sa pagmamahal at pagaaruga na ibinigay mo sa amin. Hindi man namin kayang pantayan lahat ng ibinibigay mo tandaan mo na Titan and Athena love you so much! You are such a wonderful gift from God to us.

Happy Mother’s Day Sha!  We Love you!

From:

            Titan and Athena

PS. Huwag masyadong magpaapekto sa “The Legal Wife” kasi pati ako nadadamay.

Gamitin Mo... Katawan Mo...

     Minsan sumagi sa isip ko, bakit kaya ganito ang itsura ng katawan natin? Bakit nasa taas ang ulo? Bakit dapat dalawa ang kamay? Bakit ang pusod nasa gitna ng katawan? Bakit dalawa ang paa? Bakit isa lang ang puso? Bakit may large intestine na, may small intestine pa? Bakit walang medium intestine? Bakit ang bangs part ng buhok pero may sariling tawag? Bakit maraming madaldal eh ang liit naman ng dila? Bakit ang pwet wala namang pangil pero mas matalim pa sa ngipin kung pumutol? Napakaraming dapat itanong, at napakarami ding dapat isagot. Pero ang isang mahalagang tanong na gusto kong ibahagi ay: BAKIT SA DINAMI-RAMING BAHAGI NG KATAWAN, BAKIT MATA ANG MALAPIT SA UTAK?

     Inisip ko na pwede namang nilagay ang mata sa kamay. Dual purpose pa nga, nakita mo na nakuha mo pa. Mas magiging madali rin ang buhay, pag may hahanapin ka hindi ka na yuyuko, just stretch your arms and dyyaarraaannn... makikita mo na. Pero naisip ko naman pag nasa kamay ang mata hindi tayo matututong pumalakpak. Parang napakasakit naman yata kung pagtatamain mo yung dalawang mata mo sa palad mo upang makagawa ka ng isang tunog na siyang magsisilbing tunog ng palakpak. Iba magiging meaning nang palakpak pag iyon ang nangyari. Imbis na kaya ka pumapalakpak ay dahil natatawa ka, pag ang mata ay nasa kamay pag pumalakpak ka maiiyak ka. 

     Pwede rin namang inilagay ang mata sa kabuuan ng tyan natin. Simula sa dibdib hanggang sa puson. Oh diba ang laki ng mata, ang laki ng kita. Makikita mo lahat sa laki ng mata mo. Kaso ang problema, paano kung nagka-muta ka? Edi para kang namimitas ng langka dyan sa mata mo? Hindi mo pwedeng itago na may muta ka. Mas problema yan kapag nagka-sore eyes ka. Pano ka magpapatak ng eye mo? Edi ang size ng eye mo galon galon? At hindi ka magpapatak ng eye mo, sa laki ng mata mo pag nagka-sore eyes ka literal na maliligo ka ng eye mo. Bawal din umiyak kapag ganun ang mata mo. Kasi ang requirement kapag naiyak ka kaylangan naka diaper ka para hindi magleleak sa shorts o pants mo ang luha mo.

     Kung sa paa kaya inilagay ang mata, ok din kaya? Siguro sa isang banda, kasi mas kita mo ang dinadaanan mo. Mas magiging maliwanag sayo ang landas ng buhay at madali mong masisilayan at maiiwasan ang siga ng kalsada...Ang tae... (dahil ang lahat ng nakakakita sa kanya umiiwas). Kaso ang problema, kapag natapakan mo ang tae hindi na natin masasabi ang katagang "ui, may puwing ka sa mata" bagkus ang sasabihin natin "ui, may tae ka sa mata." Sigurado rin ako na hindi mauuso ang takbo. Lahat maglalakad.

     Pero kung iisipin natin mabuti, may reason ang Diyos bakit Niya ginawang ganito ang katawan natin. Sa aking pagninilaynilay (naks), siguro, nilagay ng Diyos ang mata natin sa harap at malapit ng utak dahil lahat ng MAGAGANDA at MABUTING BIYAYA ay inilalagay at inihahanda Niya sa harapan natin. Ang kaylangan na lang nating gawin ay tingnan ang mga biyayang iyon, iproseso sa isipan at isabuhay. Kaso ang nagiging problema sa atin, imbis na tingnan natin, gawin natin, at isabuhay natin ang mga biyayang iyon, mas pinipili pa nating tumalikod. Pag tumalikod tayo sa magaganda at mabuting biyaya na bigay Niya sa atin, siguradong ang haharapin natin ay isang buhay na puno ng pagdurusa, kasinungalingan, at kadiliman. 

     Kaya sana matuto tayong gamitin ang mga mata sa pagtingin sa biyayang ipinagkakaloob sa atin ng Diyos sa araw araw. Iproseso sa isip ang mga biyayang ating nakita at gamitin sa tamang paraan upang maging makabuluhan ang katawan, buhay, at pagkataong ibinigay sa atin ng Diyos...

Ikaw, paano mo pinapahalagahan at ginagamit ang iyong katawan?       

Pacquiao: The Rise of the Fallen

December 9, 2012... isang araw pagkatapos ng paglagay ko sa buhay na tahimik, nanahimik rin ang buong Pilipinas sa nasaksihang laban nina Manny Pacquiao at Juan Marquez. Hindi inaasahan ang nakakalungkot at lubhang mapanganib na pagkatalo ng ating Boxing Icon na si Manny Pacquiao. Ang blog na ito ay inaalay ko sa mga taong nakalimutan na kung ano ang ginawa ni Pacquiao sa ating bansa.

Tuwing laban ni Pacquiao, inaabangan ko talaga kung paano nya tataluhin ang kanyang mga kalaban. Pero ang isang laban na ito ay hindi inaasahan. Nakakalungkot dahil bukod sa todo bangs si Jinkee nung laban ni Pacquiao, nakakalungkot na my ibang tao na ginagawa pang katatawanan ang pagbagsak ni Pacquiao! Nagpopost pa ng pictures na nakakainsulto...Para sa inyo na umaalipusta kay Pacquiao... Ang masasabi ko lang ay nasa apelyido na mismo niya..... PACQ!!!

Alam kong malakas si Marquez pero sana wag nating kalimutan kung ilang Mexicano na ang tinalo niya. JUAN lang ang nagpabagsak kay Pacquiao pero si Pacquiao... MANNY na!

Let's hope and pray sa pagbalik ni Pacquiao... Hihintayin ko uli ang golden age nya... Sabi nga sa isang palabas "BABANGON AKO'T DUDURUGIN KITA"... 

Homo Sum: My Last Will and Testament

          Life is full of surprises. Laughter, pain, joy, lament, serious, wacky, win, lost, chances, choices, decisions, regrets, blessed, sinfulness, aristocracy, freedom, active, passive, selfishness, selflessness, illuminating, confusing, transcending, trailing… The list could be endless, but that’s life. The more you handle it with care, the more magnificence you will receive. This is the greatest gift from God can give us: to understand what happened in our life. To have it explained. It is the peace we have been searching for.


          Unfortunately, life has its own end, and we cannot know how, when and where it will happen. That is part of the surprises of life… death, perish, decease, loss, demise, departure, die, breath your last, give up the ghost, depart this life, attain the wholeness. Nakakatakot, pero kailangan nating harapin… HOMO SUM! As the only creatures with the strong sense of future, we need to deal with the end of life, which I remember Martin Heidegger calls “cessation of possibilities.” Because many of us are afraid of facing the reality of our own death, they tried to escape the awareness of this reality. They didn’t know that the price of denying death is “undefined anxiety” as I believed Rollo May point of view. To completely understand our life, we must confront death, become aware of personal death, and don’t be afraid of death.


          According to St. Paul,  the last enemy to be destroyed is death. Walang ibang pagpipilian kundi pagdaanan. That is the law of nature; we must depart from this life because of our nature as finite being…HOMO SUM! But don’t worry, Christ promise us that whoever believes in Him will have an eternal life. Kaya naman ako’y Sayo (Jesus) eh…


          This article will spinning around what will be my wishes and desires after I reached my last breath. Title palang diba halata na kung ano ang gusto kong topic dito. I do believed that this article will somehow affect what I want, during the day that my body is resting in the cold coffin. Medyo demanding lang pero para maayos lahat sundin nyo na lang or else…(Ako lang ang nakakaalam ng susunod kung gagawin).


          If I die in the morning, it means from 12am up to 11:59am, I want my interment will be in the morning. If I die in the afternoon or night time, it means from 12nn up to 11:59pm, I want to have my internment at noon time. What’s my reason about this? Wala lang, walang basagan ng trip! Respect my will hahaha!

          
          Let’s go now to the scenario. I believe  that this will be the most heavy drama scene in my life…no… my death (patay na nga pala ako nun kaya wala ng life), its normal to cry but please bear in mind that be thankful for having me. It's my life, it's my time, it’s showtime… In this scenario, I want to thank all  the people who touched and become part of my life. Kung pwede ko nga lang kayo isama para hindi ko kayo mamiss gagawin ko eh. Gusto nyo ba? Sympre hindi diba, kaya it’s normal to cry. So here’s my will, kung san man ako maabutan, sa bahay man, sa hospital, sa kalsada, sa banyo, sa airplane, sa ship, sa other country (naks, gusto pala) I want everybody who are close to me that please hold my hand tightly. Hindi ko man maramdaman yang hawak nayan, malalaman ko din yan in God’s time how you value, how you care, and how you love Titan, and I’m very thankful for that. Always remember that during my life, I also value, care, and love you. Ang hirap pala magsulat ng ganito nakakaiyak. My imagination kills me hahaha! Let’s continue.


          6 days are enough for me para sa aking burol. Hangga’t maaari sa bahay. Pero kung no choice at high tide sa burulan na lang. Yung aircon ha. Para comfortable ang mga dadalaw. Baka mapalakas ang kain pag hindi aircon eh hahaha. 6 days because God created the world in 6 days. That 6 days will be my last days in this world. Gusto ko sa 7th day pahinga rin family ko and mga kamaganak ko after struggling those 6 weighty days.


          I want my coffin to be close. Instead, beside my coffin, put many pictures of mine during the course of my life. Yung Masaya at mga memorable skin ha. Because I want people to remember Titan not his death but his life. I don’t want people to tell others how I die, but I want them to tell people how I lived. Tsaka kaya ko gusto ng sarado yung coffin ko kasi baka panget yung pagkakamake-up skin. Ok lang na walang make-up sarado naman eh. I want to become natural. Baka hindi ako makilala ni San Pedro sa kapal ng make-up ko. So be natural. Walang make-up. Sa isusuot naman sige kahit ano na lang na gusto nyong isuot skin. Sarado naman eh. But please don’t be so formal yung attire ko ha. Baka pag nagmulto ako katakutan ako. Yung cool lang. parang magbebeach lang. Ayoko naman ng wala akong suot sa loob baka pag nagpakita naman ako sabihin naman “si Titan nagmumulto na malibog pa.”


          I don’t want the tradional designs during the funeral. I don’t want many lights malakas sa kuryente, 2 lights and 2 candles are great. Ayoko na rin ng may mga names sa ataul bagkos please put this verses in my coffin: 1 Thessalonians 5:16-18.


          Flowers are appreciated but monetary are superb. You know what I mean? Kasi yung flowers kasabay kong mabubulok eh. Yung pera magagamit pa ng maiiwanan ko. Ok lang? Demanding noh? Dun sa maiipon na pera, part of it will be donated for the church or charity institution and part of it sa mga dapat ayusin sa bahay or dapat bayaran.


          So let’s go for the menu…Ayoko ng problemahin to. Kayo na bahala. Basta ang importante makakain lahat ng bibisita sakin. I want everybody to feel that my death is a celebration of life. So I wish we have sumptuous and mouth watering foods during my burial.


          Sa lahat ng material things na maiiwan ko, sympre hindi ko naman madadala yan bigat na yan. So I want to handle my personal things and belongings to my family members or even to my wife or children who really need those things. It’s up to them to divide my possessions. But definitely my money will be divided equally to avoid conflicts. I don’t want to elaborate with these issues because these are not my concerns. My point in this paragraph is that be equal enough. Bagay lang yan, pera lang yan madaling kumuha at pagproduce nyan. Ang isang Titan hindi na maibabalik, hindi na maproproduce, hindi na makukuha. So be fair.


          Sa libing, walang dress code or color code. Kahit anong kulay pwede. During the funeral mass, I want to see all the priests that are close to my heart. Even my classmates and friends in the seminary. Ayokong mag banggit ng names in this will, it’s up to them to identify who they are and consider themselves as my friends.


          This is my last will and testament and formally formulated and identify on this 18th day of March 2012. I hereby declared that these statements are authentic and valid under my name CHRISTIAN ESTARES JORDAN. HOMO SUM!


This time, I’m in my final resting place. Rejoice and be glad. It is finished.



                                                                                                                         

3.18.12

Kumpleto ang Pagiging Bata Mo Kung... ( Isang Silip sa Mundo ng Isang Bata)

Eto ay hango sa sariling karanasan at batay sa panayam ko sa aking mga kalaro... Kumpleto ang pagiging bata mo kung...

1. napagod ka o gusto mong pumunta sa base ng kalaban mo sa moro moro, mag sasabi ka ng "taympers" at uulit ulitin mo pa ng mga tatlong ulit "tympers tympers tympers"

2. kapag nag laro ka at alam mong kantahin ang "Langit lupa impyerno. im...im...impyerno. Saksak puso tulo ang dugo, patay, buhay, umalis ka na diyan" (oi kinanta pa with tune)

3. kapag nakapag laro ka ng luto lutuan na ang sangkap sa pagluluto ay dahon at bulaklak ng santan o gumamela.

4.sympre kumpleto rin kapag na experience mo na paluin ka ng nanay mo. Ako na experience ko. Nung nursery ako sa sobrang kalikutan ko ayun nawala ako sa Manila Zoo. Eh fieldtrip nun, isang oras hindi makaalis yung bus namin dahil skin, kaya yun. Para maiba naman pinalo ako ng mommy ko. (Style lang yun ng mommy ko kasi galit na yung mga magulang ng mga kaklase ko tsaka nahihiya na siya kasi isang oras ng delayed edi pinalo ako para siya ang mas galit sa lahat kaya tahimik na lahat pagakyat namin sa bus. Sus! plano na namin yun)

5. alam mo kung saan tinatago o nilalagay ng nanay mo ang pamalo niya sa inyong magkakapatid sa loob ng bahay. At siguradong pag hinawakan nya na yun eh parang siya si Zeus sa loob ng bahay. At hindi magtatagal may iiyak.

6. inakyat mo na lahat ng uri ng puno sa paligid nyo. Pwedeng puno ng mangga, chico, aratiris, at ang pinaka sikat na puno sa lahat ay ang puno ng bayabas. Kasi bago ka bumaba siguradong dun ka sa taas ng puno kakain ng isang bayabas at pagbaba mo nasa damit mo lahat yung mga nakuha mong bunga. 

7. kapag 10:30 ng umaga at nakatutok ka sa channel 2 dahil inaabangan mo ang mga sumusunod: Princess Sarah, Cedie Ang Munting Prinsipe, Nelo, Peter Pan, Kambal ng Tadhana, Si Maria at ang Pamilya Vontrap, Heidie, at ang B1B2. Marami pang iba hindi ko lang matandaan yung iba.

8. kapag nakakita ka ng bahay ng anay at maduduro mo at sasabihin ng kalaro mo "kagatin mo yang daliri mo baka manuno ka" kakagatin mo ang daliri mo sabay dura ng laway sa lupa at ang malupit pa dun tatapakan mo pa yung laway mo...Wow may procedure ha!

9. Kapag inuutusan ka bumili magdadabog ka kunyari pero susunod ka din dahil wala namang ibang uutusan kundi ikaw, pero may "kick back" kang piso o dos at ipambibili mo ng ice candy o pompoms, tommy, o kaya hotdog chess curls.

10. kapag pinipilit kang patulugin ng tanghali na mapipilitan ka lang kasi may reward ka pag gising. Kaya ang gagawin ko nun magtutulugtulugan ako ng mga 2 hanggang 3 oras. Hirap yun ha. Para lang sa isang halo halo o kaya yakult o kaya naman maswerte na lang pag may dumaang kinulti.

11. kapag may kotseng kuba eh magbabatukan kayo at mag sasabi ng "peace" hindi ko alam kung ano kaugnayan nung peace sa kotseng kuba. Lalong hindi ko maintindihan pag binatukan eh tutuktukin yung baba pataas.

12. kapag may nakita kang nagkikiss na artista sa tv eh nahihiya kang tingnan o kaya titingnan mo nga pagtatawanan mo naman. Parang nagpapatawa yung nagkikiss. Nakakatawa ba yung kiss? try mo nga. Diba mas nakakatawa...nakakatuwa yung susunod na step after ng kiss... CENSORED... 

Marami pang experiences ng pagiging bata ang hindi nakalagay sa blog na ito. kung sakaling may maisip ka, you can just leave a comment. Its nice to look back. Minsan pag titingnan mo yung nakaraan nakakatawa na lang at ang pagtawa mo na yun ang magbibigay ng lakas sayo upang harapin ang kinabukasan. 

Ikaw? Ano nagpakumpleto sa pagiging bata mo?

Mga Napapanahong mga Issues...Get It!

Masyado ng maraming nangyari ngayong buong linggo na ito! As in napakarami! Mula sa pinakamaliit na issue hanggang sa pinaka-malaki! Bukod sa nakapaglinis na ako ng apartment ko at bukod sa "controversial" na pagkapanalo ni Pacquiao eto at sunod sunod ang pag-alis ng mga kilalang mga tao sa kanilang mga normal na buhay.

Uso ba talaga ang eskapo ngayon? bukod kay Geneva Cruz na panay arte sa Survivor dahil, ewan ko ba kung ano gusto niya sa buhay nya ANAK NG PASIG NAMAN OH!!!, at gusto ng umalis, eto namang si Gloria nakikiuso pa sa pag-alis. Umalis na nga si Ramona at hindi pa nga nakikita si Elisa ngayon naman ikaw naman Gloria! Ang gulo nyo! Alisan kayo ng alisan kaya tingnan nyo para maiba naman si Hillary Clinton siya naman tuloy pumunta dito.

Next issue, bakit ba nagkakaganito ang FACEBOOK? Lahat na lang ng mga status makikita mo nakalagay "Ano ba to facebook o pornbook?" meron pa "Hackers on facebook...blah blah blah" Pero bakit nga ba nagkakaroon ng mga nude pictures sa facebook? Ang pangit pa dun sabi ng sabi ng bastos bastos, basahin mo naman yung mga kinokomment dun sa mga pictures puro mura! Diba bastos din yun? Ha!!! mga P@#%&@*%#!!! Tsaka bakit ba ganun ang ngipin ni Budoy? Parang nagmumura din.

Hindi rin mawawala ang mga nagmamahalang mga bilihin. Dati alam ko tao lang ang nagmamahalaan ngayon pati sili napakamahal na! So Hot!!! Ayon saking panayam kay Ate na taga-chop ng inihaw sa kainan na kung tawagin ay "impyerno" (dapat taga Baliuag ka, or particulary sa BU ka nagaaral para makarelate ka) 800 pesos ang isang kilo ng sili. Mantakin mo yun! Mahal pa sa kilo ng baboy na iniihaw nila! Kaya sabi ko minsan try naman nila iihaw yung sili para mabawi ang puhunan.

Sa bandang highway naman, sa Pulilan, hindi ko alam kung tama ba nabasa ko oh namalikmata lang ako. Nabasa ko kasi sa isang karenderia na ang nakalagay "Kainan sa Kambingan" Makakakain ka ba dun ng buong pagkatao mo? Dun mismo sa kambingan ka kakain? Diba ang baho nun? O baka ang gusto nila sabihin eh kambing ang isineserve nila dun? Yun diba? Buti hindi nakita at nabasa ng may ari ng Mang Inasal yun, kasi baka maisip niya imbis Mang Inasal  ang pangalan eh maging "Kainan sa Manukan."  

Pero kahit ganyan ang mga isyu na yan, nakakatulong din naman satin yan para makulay ang buhay sabi nga. Kasi kung walang issue, walang paguusapan diba? At minsan sa mga issues na yan, dyan nasusubok kung pano ka mag-isip at pano ka magdesisyon sa iyong sarili kung sino ang paniniwalaan mo at kung paano ka kikilos sa sitwasyong ginagalawan mo sa kasalukuyan. Kaya salamat na rin. Ngayon ang issue ko hindi ko alam kung pano ko tatapusin ang blog na ito. Ni hindi ko alam kung saan papunta yung diwa nito. Pero palagay ko after ng sentence na to mapuputol na...